Wednesday, June 15, 2011

யாருக்கும் தெரியாம.... ஒரு தப்பு.


பனிரெண்டாம் வகுப்பில் என்னருகே இருந்தவன் சாகுல்ஹமீது. அவன் வந்தால் வகுப்பே மணக்கும். வாசனையோடே வருவான். துறுதுறு பையன். சிரிச்ச மாதிரியே எப்பவும் இருப்பான்.  

எங்கள் வரிசைக்கு வலதுபுறம் இருந்த வரிசை மாணவிகளுக்கானது. பாதிபேரின் பார்வை அங்கேயே உலவிக் கொண்டிருக்கும். சாகுலும் அடிக்கடி வலதுபுறம் இருந்த என்னைத்தாண்டி அங்கே பார்ப்பான். இதில் அப்படியென்ன சுவாரசியம் இருக்கிறது என்ற பொது அறிவை வளர்த்துக் கொள்ளும் நோக்கில்...

ஒரு நாள் எதேச்சையாக[!] நானும் திரும்பிய போதுதான் கவனித்தேன். நிர்மலா என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். சாகுல் என் தோள் மீது சாய்ந்திருந்தான்.
நான் சட்டென்று வேறு யாரும் பார்க்கிறார்களா என்று நோட்டம் விட்டேன். இல்லை. முதலில் மனசு நம்ப மறுத்தது. நம்மளையா?  சே.. சே.. இருக்காது என்றது. அவநம்பிக்கைக்கு பிறந்த மனசு..

பாட வேளைகளில் அவ்வப்போது ஓரக்கண்ணால் பார்க்க.. அட.. நம்மளையே பாக்கிறாப்பா.. என்னமோ ஒண்ண முழுங்கின மாதிரி திணறலாயிருந்தது. இதை யாரிடமாவது சொல்லவேண்டும் என்று குறுகுறுப்பு தோன்ற.. சாகுலின் காதில் விசயத்தைப் போட்டேன். அவன்”அப்படியா” என்று கேட்டு விட்டு அவளைப்பார்த்தான். பின் திரும்பி “ஜமாய்” என்றான்.

அன்று மதிய வேளை. வகுப்பில் ஓரிருவர் மட்டுமே இருந்தோம். அவள் எனக்கு மட்டுமே தெரியும்படியாக கையசைத்து கூப்பிட்டாள். தயங்கி தயங்கி நெருங்கினேன். அவள் சட்டென்று ஒரு கடிதத்தை எடுத்து   நீட்டினாள். “ இத யாருக்கும் தெரியாம சாகுல்கிட்ட குடுத்திரு ” என்றாள்.

2 பகிர்வுகள்:

vada pochche....... enna paass ippadi aayi pochhu... good style of writing.

அட.. நீங்களும் நம்மள போலவே பல்பு வாங்கினதெல்லாம் எழுதுரீங்க.. உங்க வசன நடை நல்லா இருக்கு பாஸ்

Post a Comment

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More