Saturday, September 25, 2010

என்னை யாருன்னு நினைச்சே

கோவா நோக்கிய பயணம்.திருவனந்தபுரத்திலிருந்து கிளம்பிய நேத்திராவதி எக்ஸ்பிரஸில் மேல் படுக்கையில் படுத்திருந்தேன்.[முன்பதிவு இருக்கைகளில் கேரளவாசிகள் தயக்கமில்லாம்ல் ஆக்கிரமித்துக் கொள்கிறார்கள்.]

 நள்ளிரவு. பயணிகள் ஆழ்ந்த தூக்கத்திலிருக்க. நிசப்தத்தை கிழித்தபடி  ரயில் போய்கொண்டிருந்தது. திடீரென்று ‘ நில்லுடா’ என்று எழுந்த குரல் என்னையும் எழுப்பியது.

கழிப்பறை பக்கம் விளக்கு வெளிச்சத்தில் டிக்கெட் பரிசோதகர்   நோஞ்சான் ஒருவனை சுவரோடு அழுத்திப் பிடித்திருந்தார். “டாய். நீ என் மேலே.... என்.. மேலேயே கைய கைய வச்சிட்டியா. என்னை யாருன்னு நினைச்சே.” அவன் எகிறினான்.
 “நீ யாராயிருந்தா என்ன. முதல்ல டிக்கெட்ட காட்டு.”
பரிசோதகர் பிடியை கொஞ்சம் தளர்த்த... அவன் துவண்டு கீழே விழுந்தான்.தடுமாறி அவன் எழுந்த விதத்திலிருந்தே அளவுக்கதிகமாக குடித்திருப்பதை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.
“ என்கிட்டயே டிக்கெட் கேப்பியா. நான் ஆர்.எஸ்.பி [இரயில்வே பாதுகாப்பு போலிஸ்], அறியாமோ மோனே.” தள்ளாடி எதிர் சுவரில் மோதிக்கொண்டான்.
“சரி உன் கார்டை காட்டு.”
“கார்டு. உங்க அப்பன்கிட்ட போய் கேளு.” என்றவன் செல்பேசியை எடுத்து ஏதேதோ எண்களை தட்டி விட்டு “என்னை அடிச்சிட்டயில்ல. இப்ப பாரு.. ---- மவனே “ என்றபடி போனில் எதுவோ கத்திக்கொண்டிருந்தான். யாரும் எட்டிப் பார்க்கவில்லை.

டிக்கெட் பரிசோதகர் “உன்ன மாதிரி ஆயிரம் பேர பார்த்திருக்கேன். இங்கெயே இரு.இப்ப வாரேன்” என்று பெட்டியினுள் புகுந்து இருட்டில் காணாமல் போனார்.
இவன் பீடியை எடுத்து வாயில் வைத்து பற்ற வைத்து இழுத்து விட்டான்.

பக்கத்தில் ஸ்டேஷன் வந்து ரயில் நின்றதும் மறுபுற கதவைத் திறந்து எதிர் நடைபாதைக்குப் போனான். குறுக்கே வந்தவர்களை இடித்து தள்ளிக் கொண்டு விழுந்து புரண்டு போலீஸ் அறைக்குள் நுழைந்தான்.கையிலிருந்த பெட்டியை தூக்கி வீசினான்.வெளியே வந்து கத்தினான்.”இப்ப வாடா. பார்த்திருவோம்”
 ரயில் கிளம்பி விட்டது.

0 பகிர்வுகள்:

Post a Comment

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More